Τα Σχολεία ΣΥΝ (Συμπαράσταση, Συγχώρεση, Συμπόνοια) είναι ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα επιμόρφωσης εκπαιδευτικών στην Ελλάδα, το οποίο υλοποιείται μέσω του Κέντρου Επιμόρφωσης και Διά Βίου Μάθησης (ΚΕΔΙΒΙΜ) του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Στόχος του προγράμματος είναι η υποστήριξη της δημιουργίας σχολικών κοινοτήτων που καλλιεργούν τη συμπόνια, την ενσυναίσθηση, τη φροντίδα, τη συμπερίληψη και την ψυχική ανθεκτικότητα.
Μέσα από ένα βιωματικό πρόγραμμα επαγγελματικής μάθησης, οι εκπαιδευτικοί έχουν την ευκαιρία να προσεγγίσουν ευαίσθητα ζητήματα της ανθρώπινης εμπειρίας, όπως η απώλεια, το πένθος, η ασθένεια, οι δύσκολες αλλαγές ζωής και οι προκλήσεις που μπορεί να αντιμετωπίζουν τα μέλη μιας σχολικής κοινότητας.
Κεντρική θέση στο πρόγραμμα έχει η αναγνώριση ότι η ουσιαστική υποστήριξη των μαθητών και των μαθητριών ξεκινά από την υποστήριξη και την προετοιμασία των ίδιων των εκπαιδευτικών. Η προσέγγιση θεμάτων όπως η απώλεια και το πένθος απαιτεί, όχι μόνο παιδαγωγικές γνώσεις και πρακτικά εργαλεία, αλλά και χώρο για προσωπικό αναστοχασμό, διάλογο και βιωματική μάθηση. Οι εκπαιδευτικοί χρειάζεται να διερευνήσουν τις δικές τους αντιλήψεις, εμπειρίες και συναισθηματικές ανταποκρίσεις, ώστε να μπορούν να δημιουργήσουν ασφαλή και υποστηρικτικά περιβάλλοντα για τα παιδιά.
Στο πλαίσιο των Σχολείων ΣΥΝ, συμμετέχω ως επιμορφώτρια στην ενότητα της Παιδαγωγικής της Απώλειας και του Πένθους, καθώς και στην αξιοποίηση του Photovoice ως εργαλείου αναστοχασμού, διαλόγου και ανάπτυξης ενσυναίσθησης στην εκπαίδευση.
Μέσα από βιωματικές δραστηριότητες, δημιουργικές προσεγγίσεις, την παιδική λογοτεχνία και το Photovoice, οι εκπαιδευτικοί προσεγγίζουν τα θέματα αυτά όχι μόνο ως αντικείμενα γνώσης, αλλά και μέσα από τη δική τους εμπειρία ως μαθητευόμενοι. Η διαδικασία αυτή τους βοηθά να αναγνωρίσουν τη σημασία της ευαλωτότητας, της ανθεκτικότητας και της δημιουργίας χώρων όπου τα συναισθήματα και οι εμπειρίες των παιδιών μπορούν να έχουν θέση.
Στόχος δεν είναι οι εκπαιδευτικοί να έχουν όλες τις απαντήσεις ή να αντιμετωπίζουν το πένθος ως ένα πρόβλημα προς επίλυση. Στόχος είναι να μπορούν να λειτουργούν ως υποστηρικτικοί συνοδοιπόροι, δημιουργώντας συνθήκες όπου τα παιδιά μπορούν να εκφράζονται, να μοιράζονται εμπειρίες και να βρίσκουν τρόπους σύνδεσης και νοηματοδότησης.
Η μεγάλη συμμετοχή και το αυξανόμενο ενδιαφέρον των εκπαιδευτικών για τα Σχολεία ΣΥΝ αναδεικνύουν μια σημαντική ανάγκη: την ανάπτυξη σχολικών κοινοτήτων που αναγνωρίζουν το παιδί ως σύνολο — όχι μόνο ως μαθητή ή μαθήτρια, αλλά ως άνθρωπο με συναισθήματα, σχέσεις και βιώματα.
Η συμμετοχή μου στα Σχολεία ΣΥΝ συνδέεται άμεσα με τη διαρκή προσπάθειά μου για την ενσωμάτωση της εκπαίδευσης για την απώλεια, το πένθος και τη φροντίδα στο σχολικό πλαίσιο. Η ανταπόκριση των εκπαιδευτικών επιβεβαιώνει την ανάγκη για χώρους μάθησης όπου δύσκολα θέματα μπορούν να προσεγγίζονται με γνώση, ευαισθησία και ανθρωπιά.
